Budynek dzisiejszego Miejskiego Domu Kultury w Zgorzelcu (foto)
został wzniesiony w latach 1898 - 1902. Został zaprojektowany przez
mieszkającego w Gőrlitz architekta Hugo Behra, który wygrał konkurs na
projekt.
Z założenia miał to być pomnik poświęcony pamięci zmarłych w roku 1888 dwóch cesarzy: Wilhelma I i Fryderyka III.
Górnołużycka
Hala Chwały wraz z Muzeum (taką nazwę nosił obiekt) została
sfinansowana ze składek pochodzących od mieszkańców Górnych Łużyc
Uroczystego otwarcia dokonał cesarz Wilhelm II w dniu 28 listopada 1902r.
Otwarcie muzeum, którego organizację rozpoczęto w kwietniu 1903r., odbyło się 1 czerwca 1904 r.
Budynek
jest budowlą centralną łączącą charakter budowli zabytkowej i pomnika.
Kopuła o wysokości 42 m, której zwieńczeniem jest korona cesarska,
okrywa na zewnątrz główne pomieszczenie budynku - właściwą Halę Chwały.
Zewnętrzną
szatę fasady tworzą dwie grupy rzeźb autorstwa Hugo Lederera z Berlina.
Po lewej stronie schodów znajduje się wyobrażenie wojny, nad którym
zamieszczono relief przedstawiający "okrucieństwa wojny". Po prawej
stronie - pokój z reliefem "błogosławieństwa pokoju". Znajdujące się
między nimi fryzy przedstawiają sceny składania hołdu Germanii przez
Niemcy Południowe i Północne. Autorem ich jest R.Schnauder z Drezna.
Jest on także autorem: rzeźb Wiktorii - nad szczytem, Sztuki i Historii
na froncie bocznym.
Cztery duże emblematy umieszczone na fasadzie
bocznej przedstawiają: handel i żeglugę, przemysł, sztukę i rzemiosło
oraz rolnictwo.
Hol - właściwa Hala Chwały.Wysokość w świetle wynosi ok.21m, rzut poziomy stanowi kwadrat o boku ok.19 m.
Na
wprost wejścia do holu znajdowały się wykonane z białego marmuru dwa
posągi pierwszych cesarzy niemieckich: Wilhelma Wielkiego i Fryderyka
III o wys. 3 m każdy, autorstwa prof. Pfuhla z Berlina (dzisiaj -
lustro).W witrażowym tle niszy cesarskiej przedstawione jest wschodzące
Słońce ze złotymi promieniami. Po prawej i lewej stronie grupy
cesarskiej na marmurowych cokołach spoczywały odlane z brązu insygnia
władzy cesarskiej.
Prowadzące do niszy cesarskiej marmurowe schody
mają po obu bokach szerokie balustrady z piaskowca, przyozdobione
reliefami ulubionych kwiatów obu cesarzy - chabrami i fiołkami. Dwie
potężne spoczywające na wzór egipskich sfinksów lwice, strzegą
narodowych świętości.
W pomieszczeniu kopułowym, stały przed
sześcioma filarami dźwigającymi galerię, popiersia niemieckich książąt
federalnych wykonane z marmuru karraryjskiego, a mianowicie od schodów
na lewo:
Król Jan Saksoński
Wielki Książę Fryderyk Badeński
Książę Ludwik II Bawarski
na prawo:
Król Saksonii Albert
Wielki Książę Mecklenburgii - Schwerina Fryderyk Franciszek II
Król Wirtembergii Karol
W
połowie wysokości schodów prowadzących na górne piętro, po obu stronach
niszy cesarskiej znalazły miejsce dwie duże płaskorzeźby wykonane z
brązu autorstwa Hugo Lederera, na lewo - "Mądrość i Siła", na prawo -
"Wolność i Sprawiedliwość".
Na piętrze znajdują się nad drzwiami
ornamenty częściowo wykonane z piaskowca: w formie kartusza korona
cesarska oraz "fantazja i tajemnicza prawda sztuki".
Naprzeciwko
niszy cesarzy są trzy duże nisze, z których spoglądały potężne posągi
wielkich paladynów: Bismarcka, Moltkego i Roona.
Historia obiektu
